Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

17 χρόνια μετά.....

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ :

Στή μνήμη των γονιών μας  που αγάπησαν όσο τίποτε άλλο τα έθιμα της Λαμπρής. 



Με ένα κλίκ στη ΦΩΤΟ μπορείτε να ζήσετε τα έθιμα  της ΛΑΜΠΡΗΣ στο ΚΑΛΕΝΤΖΙ!!!

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Θε.Ο.Ρα. : Τα μαγικά μαξιλάρια

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Σάββατο : 16/4                  ΩΡΑ 18μ.μ
Κυριακή : 17/4 
ΩΡΑ 11.30π.μ και18.00 μ.μ

   Περιμένουμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας μαζί με τα παιδιά σας, εγγόνια, ανηψάκια ,  γειτονόπουλα ή απλά συνοδεύοντας το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας.


Η θεατρική ομαδα
Θε.Ο.Ρα.

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΟ !!!! Για το σχολικό 2016-17 : Αύξηση ωρών διδασκαλίας για καθηγητές 2 ώρες και για δασκάλους 4- Για τα ΑΕΙ καταγραφή ωρών διδασκαλίας κάθε εξάμηνο

  ΠΗΓΗ: www.esos.gr 


Οι τροπολογίες θα συμπεριληφθούν στο Σχέδιο Νόμου για την Ερευνα , το οποίο θα κατατεθεί, προς ψήφιση, στη Βουλή την άλλη εβδομάδα

Απόφαση “σοκ”  για το ωράριο των εκπαιδευτικών και των τριών βαθμίδων έλαβε στη χθεσινή συνεδρίαση το Κυβερνητικό Συμβούλιο, που συνεδρίασε υπό τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη, προκειμένου  να καλυφθούν τα χιλιάδες κενά το Σεπτέμβριο, τα οποία , μετά και το νέο “κύμα” συνταξιοδοτήσεων το υπουργείο εκτιμά ότι θα ξεπεράσουν τις 25.000.

Η απόφαση, η  οποία  θα συμπεριληφθεί ,με τη μορφή τροπολογίας, στο Σχέδιο Νόμου για την Ερευνα , το οποίο θα κατατεθεί, προς ψήφιση, στη Βουλή την άλλη εβδομάδα, ορίζει τα εξής:
ΟΙ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΕΣ
Για τους εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Για το σχολικό 2016-17 το διδακτικό ωράριο των εκπαιδευτικών αυξάνεται κατά 2 ώρες εβδομαδιαίως.
Για τον υπολογισμό του υποχρεωτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών για το επόμενο σχολικό έτος   , πρέπει να ληφθεί υπόψη η αύξηση ωραρίου των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κατά 2 ώρες την εβδομάδα.
Για τους εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Εκδόθηκε η απόφαση του ΣτΕ για την επιλογή Διευθυντών Σχολείων

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: http://www.esos.gr : Δικαίωση προσφυγής για την επιλογή στελεχών και παραπομπή στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας



Δημοσιεύτηκε πριν λίγο η απόφαση του Τμήματος σχετικά με την προσφυγή της Πανελλήνιας Ένωσης Διευθυντών  Εκπαίδευσης και 57 Διευθυντών Σχολείων , στο ζήτημα της συνταγματικότητας και την νομιμότητας της κανονιστική πράξης που αφορά τις επιλογές στελεχών σύμφωνα με το Νόμο 4327/2015 των «Μπαλτά-Κουράκη».

Το αίτημα για τη μη συζήτηση από την μεριά του υπουργείου  Παιδείας είχε ήδη απορριφτεί στη διαδικασία της δικασίμου και σήμερα με την απόφαση του το επταμελές τμήμα του ΣτΕ:
Α.  Εκανε δεκτό το αίτημα του έννομου συμφέροντος όσων προσέφυγαν
Β. Εκρινε ότι  τίθενται σοβαρά ζητήματα συνταγματικότητας και νομιμότητας τα οποία και
Γ.  Παραπέμπει για συζήτηση  στην Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας λόγω της κρισιμότητάς τους.
    
Μέχρι την Τρίτη 
αναμένεται  το κείμενο της απόφασης  του Συμβουλίου της Επικρατείας, οπότε το esos, μόλις το παραλάβει θα το δημοσιεύσει αμέσως.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Ο «ΒΟΥΡΚΟΣ»

Χρήστου Παπαδημητρίου.
Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου.
  Ο «ΒΟΥΡΚΟΣ»
Της  Ελληνικής αρθρογραφίας.
Υγαγαπητέ μου να γνωρίζεις ότι η επί  «μισθώ αρθογραφία» στην ουσία είναι μιας μορφής εργολαβία, κατά συνέπεια ο επαγγελματίας αρθρογράφος, δεν είναι δημοσιογράφος με την έννοια της καταγραφής του γεγονότος που έγινε, αλλά της έκφρασης  άποψης που του παραγγέλλεται…, ιδιαιτέρως στην πολιτική εφημερίδα η παραπάνω θέση εξαντλείται στην ιδεολογική κειμενογραφία και ως εκ τούτου να γνωρίζεις  ότι  λειτουργεί  ως αλλοτριωτική διαδικασία… και αυτό πρέπει να το σκεφτείς καλά …αν επιθυμείς να γράφεις  ελεύθερα η να γράφεις  αμειβόμενος κατ αποκοπή με ότι αυτό σημαίνει…

Απάντηση  στον υποφαινόμενο  της καθηγήτριάς Αλίκης Μαραγκοπούλου  της Παντείου Σχολής  το 1982  στο ερώτημα…  επαγγελματική η ελεύθερη αρθρογραφία…


             Η επικοινωνία που επιτυγχάνεται ανάμεσα στον πολίτη και τον χώρο της πολιτικής εφημερίδος αποτελεί διαδικασία μοναδική, με την έννοια ότι εξυπηρετείται ανάγκη ουσιαστική, και δομική όσον αφορά  την ισορροπία του ανθρώπου, που ενδιαφέρεται τόσο για την πληροφόρηση όσο και για την ενημέρωσή του.
              Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ γράφοντος και αναγνώστη, και με αυτή την έννοια είναι μια σχέση «ερωτική»,δηλαδή ο γράφων κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση  δεν επαναλαμβάνεται αλλά «επιχειρεί» εκ νέου  την παρουσίαση ενός νέου κειμένου, μιας νέας δηλαδή επικοινωνιακής προσπάθειας.
             Προσπάθεια την οποία ο αναγνώστης ιδιαίτερα σήμερα μπορεί να αξιολογήσει, και έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί αφενός την διάθεση του γράφοντος  και  την ποιότητα της νέας γραφής ξεχωρίζοντάς την  από το σύνηθες φαινόμενο της αντιγραφής, και αφ ετέρου τον στόχο του γράφοντος, αν πρόκειται δηλαδή για μια ειλικρινή επικοινωνιακή τοποθέτηση η αν πρόκειται για μια δημοσίευση που στοχεύει απλά και μόνο στην αυτοϊκανοποίηση του.
            Για την  Δημοκρατία η ελευθεροτυπία αποτελεί τον πυλώνα της διασφάλισης της.
            Για την ελευθεροτυπία, ανασταλτικό παράγοντα αποτελούν οι κατ επάγγελμα «κομματικό- δίμιτοι», αρθρογράφοι και οι πάτρωνές τους από όλους τους χώρους εξουσίας βεβαίως, οι οποίοι με ανελέητη θρασύτητα, προκάλεσαν στον χώρο του έντυπου τύπου τις προϋποθέσεις για την «αλλοτρίωση» που υφίσταται αυτή η δυναμική δημοκρατική σχέση  ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτική εφημερίδα.
             Για την αλλοτρίωση- την αποξένωση με απλά λόγια-του αναγνώστη από την πολιτική εφημερίδα, ευθύνη καίρια και κύρια φέρνει και ο εκδότης της, ο οποίος πολλάκις δεν έχει καμία σχέση, ούτε με το πνεύμα ούτε με το νόημα της ελευθεροτυπίας, αλλά με εργολαβίες οικοδομικές, και πολιτικές μπίζνες.
            Και σε αυτή την ανεπανάληπτη μοναδική και αναντικατάστατη μορφή ενημέρωσης και πληροφόρησης του πολίτη από την εφημερίδα, προκαλείται η καταστροφική αποξένωση , η αλλοτρίωση του, σε σχέση με τo πολιτικό έντυπο όταν συμβαίνει, και σήμερα είναι σχεδόν το σύνηθες, η εφημερίδα να δίνει προτεραιότητα στην ιδιότητα του γράφοντα και όχι στην ποιότητα των απόψεών του.
            Αυτό συμβαίνει στον κεντρικό αλλά και στον περιφερειακό τύπο, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα, αμέτρητα κείμενα αμφιβόλου προέλευσης με την έννοια που παραπάνω αναφέρθηκε, καθότι πλήθος εξ αυτών αποτελούν κακέκτυπες αντιγραφές, πρόχειρα γραμμένες, δίνοντας την εντύπωση στον Πολίτη, ότι αγόρασε όχι πολιτική αλλά κομματική εφημερίδα και μάλιστα του προηγούμενου μήνα μιας και πολλοί εξ αυτών –που γράφουν αποκλειστικά δήθεν- αρέσκονται στο ανακάτεμα του ίδιου κειμένου αλλάζοντας τον τίτλο, προκαλώντας αυτό που περιγράφουμε ως αποξένωση- αλλοτρίωση .
             Λειτουργούν αποτρεπτικά ιδιαίτερα σήμερα, οι απόψεις «κάποιων» εμπλεκόμενων, και μη, επωνύμων οι οποίο αφού έχουν «εξασφαλίσει» θέση για την φωτογραφία τους , τους είναι αδιάφορη τόσο η ποιότητα του κειμένου, όσο και η ζημία που προκαλούν στον πολίτη στην σχέση του με την εφημερίδα.
Είναι φανερή σήμερα η άρνηση του Πολίτη να συμμερισθεί απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία ,(χωρίς ίχνος ενδοιασμού )και εν τέλει θέσεις οι οποίες δεν συνάδουν με το γενικότερο κλίμα πολιτικού προβληματισμού ,και μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ καθότι ο πολιτικός προβληματισμός αποτελεί με βεβαιότητα μονόδρομο για πολιτικό παρεμβατισμό όσον αφορά το πλάτεμα και το βάθεμα της Δημοκρατίας .
Νομιμοποιούμαι ως πολίτης να εκφράσω την άποψη ότι αδικεί τον αναγνώστη, ιδιαιτέρως σήμερα η στοχευόμενη κομματικά αρθρογραφία, και επιτείνει την προβληματική της σχέσης πολίτη και πολιτικού εντύπου καθότι αυτός μέσα από την ανούσια κομματική αντιπαράθεση αντιλαμβάνεται  το έντυπο ως κομματικό τραίνο και όχι ως διαδικασία παραγωγής πολιτικής άποψης, και πολιτικής σκέψης ,η οποία παράγεται βεβαιότατα και μέσα από τις πολιτικές εφημερίδες.
                  Στη Δημοκρατία έχω υποχρέωση ως ενεργός πολίτης και αναγνώστης να κρίνω όχι μόνο το κείμενο του οποιοδήποτε, αλλά και να σχολιάσω την στοχευόμενη πολιτικά κατά τίτλο, αλλά κομματικά κατά περιεχόμενο τοποθέτηση.
                   Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ την ελευθερία του καθενός να γράφει ότι θέλει και των εφημερίδων να δημοσιεύουν αυτά που επίσης επιλέγουν, με την προϋπόθεση ότι ,θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους το τι σημαίνει  αλλοτρίωση η οποία προσβάλει  σαν σαράκι σήμερα και  την σχέση πολίτη εντύπου, και εν τέλει την σχέση του πολίτη με την πολιτική.



·        Πρώτη γραφή κατά τίτλο και δεύτερη κατά  κείμενο ,με πολιτικούς και όχι  κομματικούς προσδιορισμούς, καθότι η κατά παραγγελία αρθρογραφία σήμερα το παράκανε… βούρκος, βούρκος, βούρκος…

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Στα 67 έτη πλέον η έξοδος και στο Δημόσιο

Με δύο ταχύτητες η έξοδος
Στα 67 έτη πλέον η έξοδος και στο Δημόσιο

Στα 62 με 40 έτη όσοι έχουν και δεύτερο Ταμείο ασφάλισης


Ανατροπές σε δύο «ταμπλό» για τα όρια συνταξιοδότησης των δημοσίων υπαλλήλων προβλέπει τροπολογία της κυβέρνησης με την οποία παρέχεται η δυνατότητα σε όλους τους μόνιμους υπαλλήλους να παρατείνουν την παραμονή τους στην υπηρεσία μέχρι να συμπληρώσουν το 67ο έτος, ενώ μέχρι σήμερα απολύονταν υποχρεωτικά όταν συμπλήρωναν το 60ό έτος και είχαν 35 έτη αμιγούς δημόσιας υπηρεσίας.

Από την άλλη πλευρά όμως, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», οι μόνιμοι υπάλληλοι που δεν συνταξιοδοτούνται με δημοσιοϋπαλληλικές διατάξεις θα απολύονται υποχρεωτικά στο 62ο έτος της ηλικίας τους εφόσον συμπληρώνουν και 40 χρόνια εργασίας. Διαφορετικά θα μένουν μέχρι να πιάσουν τα 40 χρόνια, και όχι πέραν του 67ου έτους, οπότε και θα απολύονται αυτοδίκαια από το Δημόσιο.

Η τροπολογία κατατέθηκε στο νομοσχέδιο του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης που συζητείται στη Βουλή μετά τις ενστάσεις που είχε προβάλει η τρόικα. Η αρχική διάταξη έλεγε ότι η αυτοδίκαιη απόλυση των υπαλλήλων γίνεται στα 60 με 35 έτη αλλά οι υπάλληλοι θα μπορούσαν να ζητήσουν να παραμείνουν και πέραν του 60ού έτους για όσο διάστημα ήθελαν. Η επιλογή αυτή εξυπηρετούσε όσους ήθελαν να μείνουν για ένα, δύο χρόνια ακόμη καθώς λόγω θέσης και επιδομάτων οι αμοιβές τους θα ήταν μεγαλύτερες από τη σύνταξη.

Η τρόικα είχε διαφωνήσει με τη διατύπωση αυτή και ζήτησε να καταργηθεί τελείως η απόλυση στα 60 και όσοι μένουν να απολύονται υποχρεωτικά στα 67, εκτός και αν θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης με βάση τα όρια ηλικίας που ισχύουν από το νόμο.

Η τροπολογία που υπογράφουν οι υπουργοί Οικονομικών Ε. Τσακαλώτος, Υγείας Π.Κουρουμπλής και ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Χ. Βερναρδάκης αλλάζει το άρθρο 155 του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα και προβλέπει ότι:

* Ο υπάλληλος απολύεται αυτοδικαίως από την υπηρεσία με τη συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας του.

* Η παράγραφος 2 του άρθρου 155 του κώδικα δημοσίων υπαλλήλων (σ.σ.: που προέβλεπε την απόλυση στα 60 με 35 έτη) καταργείται.

Με το νέο καθεστώς, σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας, οι μόνιμοι υπάλληλοι θα μπορούν να μείνουν ως και 7 έτη πριν απολυθούν από το Δημόσιο (στα 67 αντί 60) ενώ σε κάθε περίπτωση θα μπορούν να αποχωρήσουν με παραίτηση οποτεδήποτε θελήσουν εφόσον θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα με τα κατά περίπτωση όρια ηλικίας που ισχύουν κάθε φορά.

Η τροπολογία επιφέρει αύξηση δαπάνης στον Κρατικό Προϋπολογισμό καθώς, όπως αναφέρει η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου, το Δημόσιο θα αναγκαστεί να καταβάλλει μισθούς για μεγαλύτερο διάστημα σε όσους δεν αποχωρούν πριν από τα 67. 
ΠΗΓΗ: 

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

ΘΕ.Ο.ΡΑ. - Θεατρική παράσταση το ΣΑΒΒΑΤΟ 06 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016 στο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ : ΩΡΑ 20.00

Έρχεταιιιιιιιιιι!!!!!!
"Μαντζουράνα στο κατώφλι....γάιδαρος στα κεραμίδια" του Γιώργου Αρμένη


Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΕΛΑ............- ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ -



ΦΩΤΟ: ΑΠΟ 7ΗΜΕΡΗ  ΤΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΟΥ 7 ου  ΓΕ. Λ. ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ( ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ)


  •   Χρόνια πολλά, γιατί η ποσότητα μετράει!
  •    Χρόνια καλά, γιατί η ποιότητα μετράει!   
  •   Χρόνια τρελά, γιατί αυτά μένουν!    
  • Τις καλύτερες Ευχές μου  για το 2016

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Σημαντική διάκριση για το 7ο ΓΕΝ. ΛΥΚΕΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Απονομή βραβείων του 2ου Πανελλήνιου Μαθητικού διαγωνισμού " Η ιστορία του σχολείου μου"

Στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 21 Νοεμβρίου η τελετή απονομής βραβείων του 2ου Πανελλήνιου Μαθητικού διαγωνισμού με θέμα : "Η ιστορία του σχολείου μου".

Στην εκδήλωση ο υφυπουργός Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, καθηγητής Θεοδόσης Πελεγρίνης απένειμε τα Μεγάλα βραβεία στα Λύκεια που διακρίθηκαν.

Ο υφυπουργός επισήμανε στο χαιρετισμό του ότι «η ψηφιακή δημιουργία μπορεί να αναδείξει τον πλουραλισμό δράσεων του Ελληνικού σχολείου.»

Πολλά σχολεία από όλες τις γωνιές της Ελλάδας έλαβαν τιμητικές διακρίσεις παρουσιάζοντας σημαντικά δείγματα δουλειάς που ανέδειξαν την ιστορία του σχολείου τους μέσα από έρευνα, συνεντεύξεις και μαρτυρίες.   

Το 7ο Λύκειο Ιωαννίνων πήρε το  πρώτο μεγάλο  βραβείο  με το progect      “ το Παλατάκι των Ιωαννίνων" που παρουσίασε ομάδα μαθητών με τις οδηγίες των καθηγητών πληροφορικής του Λυκείου. 

Η εργασία των μαθητών μας με ένα ΚΛΙΚ πάνω στο  ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΊΟ:  ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ 







       

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Επιστολή προς Υπ.Παιδείας: Απλήρωτοι για 7 χρόνια...


Ανοικτή επιστολή προς τον Κο Υπ.Παιδείας Έρευνας & Θρησκευμάτων


ΘΕΜΑ:  ΑΠΛΗΡΩΤΗ ΠΔΣ
Κατά τα σχολικά έτη 2008-09 και 2009-10 απασχολήθηκα (με επιπλέον απογευματινή εργασία) ως σχεδιαστής-αξιολογητής, όπως και πολλοί ακόμη συνάδελφοι σε όλη την Ελλάδα, στην Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη (ΠΔΣ). Αμέσως μετά λάβαμε εντολή απ το υπουργείο Παιδείας να εκτυπώσουμε τις μισθοδοτικές μας καταστάσεις, αλλά να μην τις στείλουμε για πληρωμή στα εντελλόμενα της Νομαρχίας, να τις κρατήσουμε και να αναμένουμε το οκ για να σταλούν. Πέρασαν επτά χρόνια και τα δεδουλευμένα (3850 ευρώ σε μένα) ακόμα να πληρωθούν. Άλλαξαν από τότε πολλές κυβερνήσεις αλλά καμία δεν αξιώθηκε να καταβάλει τα ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ.Θυμάμαι την κα Διαμαντοπούλου να ‘’υπερηφανεύεται’’ στα τηλεπαράθυρα ότι υλοποιεί η κυβέρνησή της την ΠΔΣ (Με αλλονών απλήρωτη εργασία όπως αποδείχθηκε).
Πέρυσι τέτοια εποχή στις 5/11/2014 οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (αντιπολίτευσης τότε) Αμανατίδης, Κουράκης και Πετράκος κατέθεσαν ερώτηση στον τότε Υπουργό Παιδείας για το θέμα αυτό. Την ερώτηση μπορείτε να την δείτε στον σύνδεσμο:http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/c0d5184d-7550-4265-8e0b-078e1...   
Κύριε Υπουργέ ως εδώ και μη παρέκει. Η υποκρισία έχει και όρια όπως και η υπομονή. Επτά χρόνια απλήρωτοι νομίζω είναι αρκετά.
Απαιτούμε ΑΜΕΣΑ να πληρωθούν τα μέχρι τελευταίας ρανίδας δεδουλευμένα μας.
Πολύ καλά κάνετε και επαναφέρετε τον θεσμό της Ενισχυτικής διδασκαλίας και της ΠΔΣ στα σχολεία, αλλά να ξέρετε ότι με ξένα κόλλυβα δεν μπορεί κανένας να κάνει μνημόσυνο. 
Με τιμή
ΔΙΒΡΑΜΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕ 11 ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΛΤ ΚΡΑΝΕΑΣ
( Υ.Γ : Η ανάρτηση έγινε μιας και εγώ είμαι στο περίμενε........ εδώ και επτά χρόνια!!!!!)

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Τρόικα: Οι εκπαιδευτικοί να έχουν ένα μήνα άδεια το καλοκαίρι – Τον άλλο να κάνουν άλλες εργασίες στο δημόσιο

"Στείλτε τους τον Ιούλιο γραμματείς στα δικαστήρια"

Πρόταση σοκ για την αξιοποίηση των περίπου 135.000 εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο, των 2.500 που απασχολούνται σε θέσεις εκτός εκπαίδευσης, αλλά και των περίπου 17.000 αναπληρωτών κατά τους θερινούς μήνες στα ελληνικά δικαστήρια κατέθεσε η τρόικα.
Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του Γιάννη Καμπουράκη στην εφημερίδα "Αγορά" Στις συζητήσεις των τεχνικών κλιμακίων, η ελληνική κυβέρνηση προέβαλε την έλλειψη προσωπικού ως βασικό λόγο της εξαιρετικά αργής απονομής δικαιοσύνης στην Ελλάδα, πρόβλημα που για τους δανειστές αποτελεί πηγή πολλών δεινών. Το ΔΝΤ βρήκε αυτομάτως τη λύση, με την οποία συμφώνησαν όλοι οι εκπρόσωποι των ελεγκτών. Ζήτησαν από τους έλληνες αξιωματούχους οι εκπαιδευτικοί να έχουν άδεια ένα μήνα συνολικά και το υπόλοιπο διάστημα να απασχολούνται ως γραμματείς στα ελληνικά δικαστήρια. Τεκμηρίωσαν δε την πρότασή τους με δύο βασικά επιχειρήματα.
Πρώτον, ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν το μορφωτικό επίπεδο να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της γραφικής εργασίας που απαιτούν τα δικαστήρια, άρα μπορούν να ξεμπλοκάρουν χιλιάδες υποθέσεις που δεν προχωρούν λόγω έλλειψης προσωπικού.
Δεύτερον, οι εκπαιδευτικοί κάνουν διακοπές το καλοκαίρι δύο με δυόμισι μήνες αντί για έναν, όπως η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων. Άρα έχουν το χρόνο ώστε το υπόλοιπο διάστημα να απασχολούνται στα ελληνικά δικαστήρια χωρίς αντίκτυπο στο εκπαιδευτικό τους έργο.
Η πρόταση απορρίφθηκε κατηγορηματικά από την ελληνική πλευρά, με το επιχείρημα ότι μία τέτοια αλλαγή προσκρούει σε συνταγματικούς περιορισμούς. Το προσωπικό που απασχολείται στα δικαστήρια πρέπει να ενταχθεί στον κλάδο των δικαστικών υπαλλήλων, για τον οποίο υπάρχουν συνταγματικά εχέγγυα άσκησης καθηκόντων. Ωστόσο, η κυβέρνησ προβληματίζεται σοβαρά για το ενδεχόμενο η τρόικα να επαναφέρει την πρότασή της, δεδομένου ότι η απονομή δικαιοσύνης είναι θέμα που έρχεται και επανέρχεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Αναδημοσίευση από την ΑΓΟΡΑ, 14/11/2015

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Το παραμύθι να ‘ναι καλά…

Vincent van Gogh, 1882

Του Νίκου Τσούλια

      Όταν ένας λαός (όπως και ένας άνθρωπος) είναι στριμωγμένος, η νοοτροπία του και η ψυχολογία του ρέπουν προς τους «τόπους» του ανορθολογισμού και γίνεται απόλυτα ευάλωτος σε κάθε εύκολο κάλεσμα, σε κάθε παραμύθι. Ακούει την επιθυμία του και κάνει λήψη του ζητούμενου στο φαντασιακό του στερέωμα και την ίδια στιγμή την προβάλλει στην πραγματικότητα με περισσή ευκολία.

      Ο λαός στην εποχή της κρίσης επεδίωκε (και επιδιώκει…) με κάθε τρόπο την ύπαρξη ενός παραμυθιού. Το άκουσε για πρώτη φορά από τη Ν.Δ. και την αγκάλιασε με θέρμη. Όταν τελείωσε από την πρώτη στιγμή της απλής πραγματικότητας η φαντασίωση του δεξιού παραμυθιού, στράφηκε αμέσως και χωρίς χρονοτριβή στο αριστερό παραμύθι και το αγκάλιασε και αυτό παρά το γεγονός ότι ήταν το ίδιο ακριβώς!
      Ένα παραμύθι ήθελε απλά και ξάστερα ο ελληνικός λαός, ένα παραμύθι με χρήματα πολλά˙ για θησαυρούς δεν μιλάνε άλλωστε τα παραμύθια; Και του το έδωσε με το παραπάνω η ηγετική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Του έδωσε ένα καινούργιο Μνημόνιο παρουσιάζοντάς το ως «Συμφωνία», άλλαξε την κακή τρόικα – που απεικόνιζε την καταδυνάστευση – και την μετονόμασε σε «θεσμούς» και έτσι το παραμύθι εμφανίζεται να έχει και καλά πρόσωπα! Συμβολικά και φαντασιακά δεν είναι τα στοιχεία των παραμυθιών; Να λοιπόν που η όλη αφήγηση «έδεσε» σε ένα αυτοαναφορικό σύμπαν, σε μια παραμυθοχώρα.
      Και η εξέλιξη φαντάζει μια χαρά. Τα χρήματα δεν ήλθαν ακόμα, αλλά είναι εκεί στον ορίζοντα της «Συμφωνίας»,

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Τα νέα όρια συνταξιοδότησης. Πόσο αυξήθηκαν




Εξήγηση πίνακα με ένα παράδειγμα: Αν το 2017 είμαι 52 χρονών η ηλικία συνταξιοδότησης είναι 58 χρόνια και 5 μήνες. Περισσότερες  πληροφορίες  για τα παραπάνω στο άρθρο 1 του 4337/2015 και στον  4336/2015. Τα όρια ηλικίας με τον νόμο 4336 με ημερομηνία 14 Αυγούστου 2015 είναι τα παρακάτω:

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Πολιτικός αυνανισμός!!!

Χρήστου Παπαδημητρίου.
        Κοινωνιολόγου-Οικονομολόγου.
        Πρόεδρου ΤΚ Πύργου-Κόνιτσας.
Πολιτικός αυνανισμός!!!
(Πεζοδρομιακός Όρος δανεισμένος από το λεξιλόγιο των εκπροσώπων μας στο κοινοβούλιο.)

Αποχή από την εκλογική διαδικασία.
(Πολιτικός όρος δανεισμένος από την κοινωνική πραγματικότητα.)

Αίτιο ή αποτέλεσμα του ελληνικού πολιτικού αμοραλισμού;

Με αφορμή την επικείμενη εκλογή Προέδρου Της Νέας Δημοκρατίας και την ανήκεστο «πολιτική ίωση» των επαγγελματιών της πολιτικής να τους απασχολεί η διαδικασία μόνο ως αριθμητικό μέγεθος, και να αδιαφορούν πλήρως για το τι σημαίνει αυτό το «παιχνίδι» τους για την αξιοπιστία του θεσμού για τον οποίο δήθεν κόπτονται.
Με αφορμή επίσης το επικίνδυνο φαινόμενο της αποχής στις πρόσφατες εκλογές.
Με αφορμή δε και την εισχώρηση του Κου Βενιζέλου στην επιτροπή διαφάνειας της Βουλής των Ελλήνων, πολιτικός ο οποίος ελέγχεται για την χρήση της αδιαφάνειας ως μέθοδο πολιτικής επιβίωσης.

Βεβαίως εσύ αγαπητέ αναγνώστη γνωρίζεις την πραγματικότητα, ότι τον Γιάννη Aγιάννη τον έσπρωξε η πείνα στο κλέψιμο της φρατζόλας, και βεβαίως ότι τον έλληνα και σημερινό Γιάννη Aγιάννη σπρώχνει στους κόλπους της αντίδρασης όχι μόνο η αδυναμία του χορτάτου να καταλάβει τι σημαίνει πείνα, αλλά κυρίως  η «πνευματική αδυναμία»  των πολιτικών του μονοπωλίου  οι οποίοι ως αρουραίοι προσπαθούν να διασφαλίσουν μια θέση δίπλα στο κασέρι του δημοσίου κορβανά και ο νοών νοείτω…

Το πραγματικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι  τα όποια ποσοστά αποχής του εκλογικού σώματος, αλλά πρωτίστως η ηλικιακή διάρθρωση των πολιτών που στέκονται με αρνητική διάθεση απέναντι στο θεμελιώδες μέγεθος της Δημοκρατίας, αυτό της εκλογικής διαδικασίας.
Η αποχή αναμφίβολα αποτελεί ανάχωμα για την εξέλιξη της Δημοκρατίας,

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Εκπαιδευτικός ετών 67!

Του Νίκου Τσούλια
      Όταν στη δεκαετία του 1990 κάναμε συζητήσεις στην ΟΛΜΕ γύρω από το ζήτημα της μεγάλης ηλικίας για μερικές περιπτώσεις των εκπαιδευτικών και είχαμε πείσει την πολιτεία για την αντιμετώπιση του προβλήματος και είχε γίνει απόλυτα σωστή νομοθετική ρύθμιση, ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα ερχόταν στιγμή που θα έχουμε γενίκευση των μεγάλων ηλικιών στην εκπαίδευση.
      Γιατί το ελληνικό κράτος ποτέ δεν γνώριζε την αξία της «μεσότητας», ποτέ δεν λειτούργησε με την έννοια του «μέτρου». Κινείται από τη μια άκρη των πραγμάτων στην άλλη, χωρίς να ισορροπεί σε μια κεντρική δηλαδή ορθολογική «περιοχή». Από τις συντεχνιακές και άκρως παρακμιακές προκλήσεις των πρόωρων συντάξεων και των εθελουσίων εξόδων εκατοντάδων χιλιάδων δημόσιων υπαλλήλων και κυρίως των υπαλλήλων των Δ.Ε.Κ.Ο. με τις παχυλές αποζημιώσεις, φτάσαμε στην κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και στη συνέχεια στην επιβολή ενός μέτρου που φέρνει του εργαζόμενους σε κατάσταση απελπισίας. Μπορεί να θεωρηθούμε ως σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα ή ως στοιχειώδης ευνομούμενη πολιτεία όταν το κράτος για την ίδια ιστορική περίοδο συνταξιοδοτεί κάποιες κατηγορίες εργαζομένων του δημοσίου σε ηλικία 50 ετών ή και 45 ετών και άλλες κατηγορίες σε ηλικία 67 και 70 ετών;
ΝΙΚΟΣ ΤΣΟΥΛΙΑΣ
      Το φοβερό είναι ότι και η σημερινή κυβέρνηση δεν αισθάνεται καμιά ευθύνη για την πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων όλων των εργαζομένων και φυσικά και των εκπαιδευτικών. Ισχυρίζεται ότι «αντιστάθηκε», ότι «πάλεψε» και άλλα τέτοια βαρύγδουπα ευφυολογήματα. Αντίθετα, δεν έκανε απολύτως τίποτα. Επί πέντε μήνες θεωρητικολογούσε στις Συνόδους των ευρωπαϊκών θεσμών καθησυχάζοντας το λαό ότι «σε μια – δύο ημέρες κλείνουμε συμφωνία» μέχρι που τελείωσε το Πρόγραμμα και γευθήκαμε πλήρως την απραξία και την ανευθυνότητα της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση του θεωρητικού τίτλου «πρώτη φορά αριστερά» θα μείνει στην ιστορία των κοινωνικών κινημάτων αλλά και στην ιστορία της χώρας ως υπεύθυνη για την τελική και πλήρη κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων των εργαζόμενων.
      Αλλά τι σημαίνει να έχουμε εκπαιδευτικούς σε ηλικία 67 ετών; Μπορεί ένας εκπαιδευτικός σε αυτή την ηλικία να διαπαιδαγωγήσει παιδιά και εφήβους από τις μικρές ηλικίες μέχρι τις ηλικίες των 18 ετών; Μπορεί να κατανοήσει τα «σημεία» των δικών τους καιρών, να ενστερνιστεί την κουλτούρα της αμφισβήτησής τους ή έστω απλά και μόνο να εξηγήσει τα «στοιχεία» αναφοράς τους, τον κόσμο των φιλοδοξιών τους και των ονείρων τους; Μπορεί να ανταποκριθεί στα προβλήματά τους και στους προβληματισμούς τους ή να συνεργήσει στον προσανατολισμό, επαγγελματικό και κοινωνικό, επιστημονικό και συναισθηματικό, της ζωής τους;
      Αλλά για να πάμε και στα πιο πεζά σημεία της σχολικής πραγματικότητας, πώς μπορεί να «σταθεί» μέσα στη σχολική αίθουσα ο ηλικιωμένος εκπαιδευτικός αφού δεν θα έχει καθόλου περίσσευμα υπομονής ή (και) συμπάθειας εκ μέρους των εκπαιδευόμενων και θα επιχειρεί να αντικαταστήσει την ελλειμματική παιδαγωγική του κουλτούρα με την επιβολή και την εφαρμογή σιδηράς πειθαρχίας; Θα συμβεί δε και τούτο. Θα υπάρχουν σχολεία κυρίως στα αστικά κέντρα – όπου παραδοσιακά συναθροίζονται εκπαιδευτικοί μεγάλης ηλικίας – στα οποία μπορούν να μην υπάρχουν και καθόλου νέοι εκπαιδευτικοί!
      Ποιος μπορεί να φανταστεί ένα τέτοιο σχολείο; Από τη μια πλευρά παιδιά των ηλικιών 12 έως 18 (για τα γυμνάσια και για τα λύκεια) και από την άλλη πλευρά εκπαιδευτικοί των ηλικιών πάνω από 60 χρονών. Θα πρόκειται για δύο απομακρυσμένες γενιές και εποχές, για δύο διαφορετικούς κόσμους που δεν θα μπορούν να συναφθούν! Ή μήπως θα μπορούν να «συναντηθούν» στη σχολική αίθουσα επειδή θα ανοίγουν τα ίδια βιβλία και θα ασχολούνται με την ίδια ύλη στις εξετάσεις; Γνωρίζουν οι πολιτικοί ιθύνοντες πόσο χαίρονται τα παιδιά όταν υπάρχουν νέοι και νέες εκπαιδευτικοί στο σχολείο τους και πόσο διαφορετικά τους πλησιάζουν για να αναπτύξουν μια ουσιαστική σχέση και για να εμβαθύνουν την παιδαγωγική λειτουργία;
      Το σχολείο θα υποστεί – κατά τη γνώμη μου – βαθύ μετασχηματισμό όσον αφορά τα ουσιαστικά παιδαγωγικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά του. Αλλά και πέραν του παιδαγωγικού στερεώματος, θα μπορούν εκπαιδευτικοί μεγάλης ηλικίας να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των μαθημάτων των Κατευθύνσεων για τις εισαγωγικές εξετάσεις στη τριτοβάθμια εκπαίδευση; Ακόμα και στα λεγόμενα δευτερεύοντα στοιχεία του σχολείου θα υπάρχει έντονο πρόβλημα. Ποιοι και ποιες εκπαιδευτικοί θα αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για τη μουσική ή για την καλλιτεχνική παιδεία και για την τέχνη γενικότερα; Ποιοι και ποιες θα μπορούν να φέρουν εις πέρας μια τετραήμερη σχολική εκδρομή;

      Εκτιμώ ότι από μια τέτοια γκρίζα εξέλιξη, εκείνοι που θα βιώνουν περισσότερο το παιδαγωγικό έλλειμμα θα είναι οι μαθητές / μαθήτριες και οι γονείς τους. Γιατί το σχολείο έχει καταστατική πράξη τη μόρφωση της νεολαίας, την προετοιμασία της κοινωνίας για τους αυριανούς καιρούς. Σε κάθε περίπτωση, η αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. θα πρέπει να αντικρουστεί και από το εκπαιδευτικό κίνημα και από τις κοινωνικές δυνάμεις γιατί πλήττει ευθέως την ορθολογική λειτουργία των σχολείων και υπονομεύει τη μορφωτική προσπάθεια των νέων.