Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Ζητείται ελπίς

Χρήστου Παπαδημητρίου.
              Κοινωνιολόγου.
              Προέδρου Τ Κ Πύργου-Κόνιτσας
Ζ  η  τ  ε  ί  τ  α  ι
                       ε  λ  π  ί  ς
                                  επίγεια και επουράνια…
                                        

              Η ιστορία από την άποψη της κοινωνικής προβληματικής και ανθρώπινης περιπέτειας επαναλαμβάνεται, και μάλιστα πολλές φορές γράφεται και περιγράφεται με θαυμαστή ομοιότητα όχι μόνο στα ιστορικά δεδομένα αλλά στις διηγηματικές αφηγήσεις, στις  νουβέλες, καθώς και στα μυθιστορηματικά κείμενα.

…Ύστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μια απαγωγή, ένα βιασμό, τρεις αυτοκτονίες. Οι δυο, για οικονομικούς λόγους. Δυο νέοι, 30 και 32 χρονών, ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι.
Περιγράφεται μια κατάσταση και σκιαγραφείται μια προσωπικότητα με προφητικό τρόπο από τον αείμνηστο Αντώνη Σαμαράκη με αυτήν του σημερινού Έλληνα, και της σημερινής Ελλάδας.
…Κι ο ήρωας εκείνος ήτανε ένας άνθρωπος που δεν είχε ελπίδα… και  ο σημερινός έλληνας είναι ένας άνθρωπος που μάλλον έχασε την ελπίδα του…
- Δεν υπάρχει πλέον ελπίς!

              Παρόμοια πραγματικότητα βιώνει σήμερα η χώρα μας, και ως άλλος μυθιστορηματικός  ήρωας, εκατομμύρια ανέργων, των οποίων η τραγικότητα της κατάστασης είναι ανεκδιήγητη, όπως και αυτών που βρίσκονται στα πρόθυρα της φτώχειας, της χρεοκοπίας, της κατάθλιψης, και της αυτοχειρίας, κατεδαφίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στα τάρταρα της εξαθλίωσης …
Αναζητά σήμερα ο νέος άνεργος το στίγμα της εποχής του, και το μόνο που μπορεί να διακρίνει είναι ο δρόμος της φυγής, το φάντασμα του προγόνου του «γκασταρμπάιτερ» αφού εδώ στον τόπο του το μόνο που μπορεί να οραματίζεται είναι ένα αβέβαιο και ζοφερό μέλλον.
Κι ενώ τα πάντα κατεδαφίζονται στην χώρα μας οφείλουμε να δούμε και να παραδεχτούμε ότι γεννιέται και αναπτύσσεται ένα απύθμενο μίσος, όχι μόνο κατά των υπευθύνων αυτής της λαίλαπας που είναι γνωστοί, αλλά και κατά της δημοκρατίας.
Τίθεται έτσι ευθέως και χωρίς περιστροφές το ερώτημα από ποιας μορφής φασισμού κινδυνεύε

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Γιατί τόσοι πολλοί κατηγορούν τόσο πολύ τη Δημόσια Εκπαίδευση;

Αρθρογράφος : Τσούλιας Νίκος
Διαφωνώ πλήρως με τις ισοπεδωτικές κριτικές...
Υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα στο θέμα μας. Η σκληρή κριτική που γίνεται συνήθως στη δημόσια εκπαίδευση έχει χαρακτήρα δημιουργικό ή αντίθετα προσλαμβάνει περιεχόμενο απορριπτικό; Δύσκολα θα ακούσεις καλή κουβέντα για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Γονείς, μαθητές, πολίτες, εκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, παρατάξεις, πολιτικοί, κόμματα στη γενική εκδοχή τους όταν αναφέρονται στη θεσμική δημόσια εκπαίδευσή μας, της προσδίδουν με περισσή ευκολία απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.
      Είναι όντως τόσο κακή η κατάστασή της ή μήπως ως λαός της υπερβολής, που συνήθως είμαστε, χρωματίζουμε με μαύρα χρώματα μια εικόνα που μπορεί να μην είναι τόσο φωτεινή όσο θέλουμε αλλά έχει και τις γκρίζες περιοχές της; Βέβαια δεν έχει γίνει μια επιστημονική έρευνα τόσο στο σημερινό στάτους του ελληνικού σχολείου όσο και στο τι απαιτούμε απ’ αυτό για να ανταποκριθεί με επάρκεια στις πολλαπλές προκλήσεις των σημερινών και αυριανών καιρών. Και έτσι ο καθένας μας αβασάνιστα κάνει την προσωπική του θεώρηση ως τη μόνη θεώρηση της πραγματικότητας.
      Διαφωνώ πλήρως με τις ισοπεδωτικές κριτικές, με τις προσεγγίσεις που απλώς απορρίπτουν χωρίς να αναλύουν τις γενεσιουργές αιτίες και πολύ περισσότερο χωρίς να προτείνουν τίποτα αλλά

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Οδοιπορικό στα Άγια χώματα...



ΣΧΟΛΙΟ : ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΑΛΙΟΠΑΣΟΚΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΩΣΥΝΗ ΣΑΣ ΦΙΛΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ το πάλε ποτέ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ......?????
ΝΟΜΙΖΩ ΜΙΑ ΣΗΡΑΓΓΑ ΤΟΥ ΦΤΑΝΕΙ.
ΤΟΣΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΜΑΣ....τρομάρα μας ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΨΗ σας......