Γράμμα
στις καθηγήτριες και στους καθηγητές των Γυμνασίων και των Λυκείων
Συναδέλφισσα, συνάδελφε
Η πρώτη των πρώτων σταθερή
άποψή μας είναι ότι δεν πρέπει να παραιτηθούμε από τους συλλογικούς αγώνες και
την κινηματική δράση. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα αλλάξει ο φύσει και
θέσει παιδαγωγικός χαρακτήρας του εκπαιδευτικού και το σχολείο θα απομειώσει τον
κοινωνικό του ρόλο.
Γιατί, ιδιαίτερα σήμερα στην
εποχή της βαθιάς κρίσης της χώρας μας, ο εκπαιδευτικός οφείλει να εμπνέει και
να ενθαρρύνει τους μαθητές και την κοινωνία ευρύτερα. Αλλά ένας εκπαιδευτικός,
που θα είναι παραιτημένος, που θα έχει πλήρως υπαλληλοποιηθεί, που δεν θα αγωνίζεται,
δεν μπορεί να γίνει αγωγός των ανθρωπιστικών αξιών και της αγωνιστικής στάσης
ζωής, μιας κουλτούρας αμφισβήτησης και δημιουργίας και της βαθιάς πίστης στον
εαυτό μας.
Σήμερα δεν διακυβεύεται μόνο ο
χαρακτήρας του εκπαιδευτικού επαγγέλματος αλλά και ο πολλαπλά θεσμικός και
ουσιαστικός ρόλος της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας. Δεν έχουμε μόνο την
οικονομική στενότητα στο επάγγελμά μας και στη λειτουργία των σχολείων αλλά



































